POKKUVEYIL

നമുക്കെങ്ങനെയാണ് മറ്റൊരാളെ ജഡ്ജ് ചെയ്യാൻ കഴിയുക? അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അയാൾ കടന്ന് പോകുന്ന സാഹചര്യങ്ങളെയും മാനസികാവസ്ഥകളെയും അനുഭവിയ്ക്കുന്ന ആകുലതകളെയും കുറിച്ച് നമുക്കെന്തറിയാം? ഒരുപക്ഷേ അയാളുടെ സ്ഥാനത്ത്  നമ്മളാണത് ഫേസ് ചെയ്യുന്നത് എങ്കിൽ അന്നേരം നമ്മൾ അവരെ വിധിച്ചത് പോലെ ഒന്നും നമുക്കും ചെയ്യാൻ പറ്റിയെന്ന് വരില്ല.നിനക്ക് അപ്പോ അങ്ങനെ ചെയത് കൂടെ ഇങ്ങനെ ചെയത് കൂടെ എന്നൊക്കെ പറയുന്ന ആളുകൾക്ക് അറിയോ, കേട്ട് നില്‍ക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന്‍ അയാളുടെ മുന്നില്‍ വന്ന എല്ലാ സാധ്യതകളുടേയും നടുക്ക്  ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റാത്ത വിധം നിസ്സഹായനായി നിക്കുന്നതാകുമെന്ന്. അങ്ങനെ ഉള്ള ആ മനുഷ്യൻ്റെ സങ്കടങ്ങളുടെ ആഴം അയാളേക്കാൾ നന്നായി മറ്റാർക്കും അളക്കാൻ കഴിയില്ല. പുറത്ത്‌ ഇരുന്ന് കമ്മൻ്ററി പറയുന്ന മനുഷ്യരേ, നിങ്ങൾ ഒന്നോര്‍ക്കണം.... ജീവിതം ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഓരോന്നാണ് 🙏

ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സെപ്റ്റംബർ മാസം പകുതി മുതല്‍ക്കു ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വളരെ മോശം സമയത്തിലൂടെ ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ കടന്ന് പോയത്. പകൽ സമയത്ത് എല്ലാം ഉഷാര്‍ ആയിരുന്ന മോള് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടത്തിയാൽ ഒരു തരി പോലും ഉറങ്ങില്ല..വല്ലാതെ വാശി പിടിച്ചു കരയും. പുലര്‍ച്ചെ വരെ ഇത് തുടരും. ഈ സമയത്തൊന്നും അച്ഛൻ വീട്ടില്‍ ഇല്ല. ജോലി സ്ഥലത്ത്‌ റിനോവേഷൻ നടക്കുന്നത് കൊണ്ട്‌ നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി ആയിരുന്നു. അതോണ്ട് തന്നെ ഞാനും മോളും മാത്രമേ ഉള്ളൂ. അമ്മ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാണ് കരച്ചില്‍. ഇടക്ക് പറയും എനിക്ക് കണ്ണ് വേദനിക്കുന്നു തല വേദന എടുക്കുന്നു അങ്ങനെ അങ്ങെനെ കുറെ അസ്വസ്ഥതകൾ. ഒടുക്കം  ഇതിങ്ങനെ തുടരുന്നത് കണ്ടപ്പൊ അവളുടെ ഡോക്ടർ ആൻ്റീനെ കണ്ടു കാര്യം പറഞ്ഞു. അവള്‍ക്ക് അങ്ങനെ വല്യ ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ല. അച്ഛൻ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട്‌ ആവും. ഇതിന്റെ ഇടയില്‍ ആണ് അച്ഛമ്മ പോയത്. അതും കുഞ്ഞിന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകും. അവള്‍ക്ക് പെട്ടന്ന് ഒറ്റക്ക് ആയത് പോലെ തോന്നി കാണും അതാവും എന്ന് ഞാനും കരുതി. ഇതിന്റെ ഇടയില്‍ ഇടിവെട്ടും മഴയും ഒക്കെ വന്നപ്പോ രാത്രി തന്നെ നിൽക്കാൻ ഒന്നും കൂടി പേടി ആയി. അങ്ങനെ രണ്ട് ദിവ...

ഉള്ളില്‍ കള്ളമില്ലാത്ത കുട്ടിക്കാലത്തോളം മനോഹരമായൊരു കാലമില്ല. ഒന്നിനെ കുറിച്ചും ആധികളില്ലാത്ത ആ നല്ല നേരങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മക്കൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു കുളിരാണ്. കടന്ന് പോകുന്ന ആവലാതികളെ അലിയിച്ചു കളയാൻ പോന്ന എന്തോ ഒന്ന് ആ ഓർമ്മകളിലുണ്ട്. നമ്മളെ നമ്മളായി രൂപപ്പെടുത്തിയ കുറെ നല്ല മനുഷ്യരും ഇടങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളുമെല്ലാം ഉള്ള ആ ഭൂതകാലത്തിലേക്കോടി  മറയാൻ കൊതിയാവുന്നുണ്ട്. എന്ത് ചെയ്യാൻ ആ നേരം അവിടെ കഴിഞ്ഞു പോയില്ലേ. ഒന്ന് കൂടി ഒന്ന് ടൈം ട്രാവല്‍ ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നന്നായേനെ അല്ലേ?

അമ്മ ഇല്ലായ്മയുടെ കഠിനകഠോരമായ ഏഴാം വർഷമാണ്. കൂടെ ആരൊക്കെ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാലും അമ്മയോളം അമ്മ മാത്രമേയുള്ളൂ... അമ്മ പോയതോടെയാണ് വീടും ഞങ്ങളും ശൂന്യമായി പോയത്. പിന്നീട് അങ്ങോട്ടൊന്നും പഴയ പോലായായിരുന്നില്ല..... ഏത്‌ വേനലിലും അമ്മയൊരു തണലായിരുന്നെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയത്‌ അവിടം മുതല്‍ക്കായിരുന്നു.                   മക്കളെ ഒരുപാട്‌ പുന്നാരിച്ച് വളർത്തിയ ഒരമ്മയായിരുന്നില്ല. എല്ലാ കാര്യത്തിലും അത്യാവശ്യം കാർക്കശ്യം കാണിച്ചിരുന്ന അസാമാന്യ ധൈര്യമുള്ള... എന്തും മുന്നില്‍ നിന്ന് ചെയ്യാൻ കരുത്തുള്ള... ആര്‍ക്കും എന്തും ചെയ്യാന്‍ മനസ്സുള്ള ഒരാൾ... അതായിരുന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയ  അമ്മ... ഒരുപാട്‌ പഠിച്ചിട്ടൊന്നുമില്ലെങ്കിലും  വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വിലയറിയുന്ന ആളായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്‌ തന്നെ എന്റെ പഠനത്തിലും എന്നിലും എന്നെക്കാൾ പ്രതീക്ഷകളുണ്ടായിരുന്നു അമ്മക്ക്.  പൈസയുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ എന്ത് തന്നെ വന്നാലും എന്റെ എഴുത്ത്, വായന, പഠനം ഇതിനോട്‌ ഒന്നും നോ പറയാതെ കൂടെ നിന്നിട്ടുണ്ട്.ആ പ്രതീക്ഷയ്ക്കൊത്ത് എവിടെയും എത്താനോ എന്തേലും നേടാനോ ഒന്നും എനി...

യാത്രകൾക്കെല്ലാമൊടുവിൽ കയറി ചെല്ലാന്‍ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടൊരിടമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അത് വീടാണ്. അച്ഛാഛനും അച്ഛമ്മയുമൊക്കെ  ചേര്‍ന്നുണ്ടാക്കിയ ഓടിട്ട ഈ മണ്ണ് വീട്ടിലായിരുന്നു ഞാൻ വളര്‍ന്നത്. ജനിച്ച് 28 ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോ തന്നെ ചാണകം മെഴുകിയ അകത്തളങ്ങളുള്ള അമ്മ വീട്ടില്‍ നിന്നും അച്ഛമ്മ എന്നെ ഇവിടേക്ക് കൊണ്ട്‌ വന്നു. അന്നൊക്കെ എന്റെ അമ്മ വീട്ടില്‍ സൗകര്യങ്ങള്‍ തീരെ കുറവായിരുന്നു. അന്ന് മുതൽ ഇന്ന് വരെയും ഇതാണ് എന്റെ ലോകം. മൂന്ന് കുഞ്ഞ് മുറികളും ഒരു കൊച്ചു അടുക്കളയും സ്റ്റോര്‍ റൂമും ചെറിയ ഹാളും ഉള്ള ഈ വീട്ടിലായിരുന്നു അച്ഛനും അമ്മയും ഞാനും അനിയനും അച്ഛമ്മയും അച്ഛാഛനും പാപ്പനും മേമയും അവരുടെ മകനും താമസിച്ചിരുന്നത്. അവധിക്ക് രണ്ട് അമ്മായിമാരും അവരുടെ മക്കളും കൂടി വരും. പരാതികളൊന്നും കൂടാതെ ഇത്രയും പേര്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഈ വീട് അന്നൊക്കെ ഒരു സ്വര്‍ഗമായിരുന്നെന്ന തിരിച്ചറിവ് വരാൻ കാലം കുറെ കഴിയേണ്ടി വന്നു. അല്ലേലും കടന്ന് പോകും വരെ നമുക്കറിയില്ല ആ നിമിഷത്തിൻ്റെ ഭംഗിയെന്തായിരുവെന്ന്.              സ്ക്കൂൾ കാലത്ത് എന്റെ വീടൊരു ടെറസ് വീടാണെന്നും പറഞ്ഞ്‌ കൂട്ടുകാരോടൊക്കെ...

പണ്ടൊക്കെ അച്ഛൻ എന്നെ സൈക്കിളിൽ കാട്ടൂര് കൊണ്ട്‌ പോകാറുണ്ട്. പുതിയ ചെരുപ്പ് വാങ്ങി തരാനോ  സ്കൂൾ തുറക്കുന്ന സമയമാണെങ്കിൽ ബാഗ് വാങ്ങാനോ  വേണ്ടിയാണ് ആ യാത്ര. അന്ന് ചെരുപ്പൊക്കെ പൊട്ടിയ വല്യ സന്തോഷമാണ് അത് വാങ്ങാന്‍ കാട്ടൂര്‍ക്ക് പോകാലോന്നോർത്ത്. കാര്യം വേറൊന്നുമല്ല അങ്ങനെ പോകുന്ന അന്ന് അച്ഛൻ അവിടെത്തെ സുഹൈൽ ഹോട്ടലിൽ കൊണ്ട്‌ പോകും. എന്നിട്ട് അവിടെന്നു പൊറോട്ടയും ഇറച്ചി കറിയും വാങ്ങി തരും. ഞാനത് കഴിച്ച് കഴിയുന്നത് വരെ അച്ഛൻ ഒരു ചായ കുടിച്ചങ്ങനെ ഇരിക്കും. അന്നേരം എരിവ് സഹിക്കാൻ വയ്യാന്നും പറഞ്ഞ്‌ ചൂട് ചായയ്ക്ക് പകരം അച്ഛനെ കൊണ്ട്‌ ഞാനൊരു കൊക്കക്കോള വാങ്ങിപ്പിക്കും. സോഡ സർബത്തും ജീരക സോഡയും മാത്രം കുടിച്ച് പരിചയമുള്ള എനിക്കൊക്കെ അന്നത്തെ ആ കോള കിട്ടുമ്പോ വല്യ സന്തോഷമാണ്. മുഴുവൻ കുടിക്കാതെ പാതി വീട്ടില്‍ കൊണ്ട്‌ വരും. അതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ സോഫ്റ്റ് ഡ്രിങ്ക് എന്ന് പറയാം.                        പിന്നെ പ്ലസ് ടു പഠിക്കുന്ന കാലത്താണു ഷേയ്ക്കിനെ കുറിച്ചൊക്കെ കേള്‍ക്കുന്നത് തന്നെ . കാട്ടൂര്‍ മുനപ്പിൽ ബേക്കറിയുടെ ഉള്ളില്‍ ...