POKKUVEYIL

അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഒപ്പം വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ഫോട്ടോകള്‍ മാത്രമേ എന്റെ കൈയിൽ ഉള്ളൂ. അവരുടെ ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ഫോട്ടോകളും  വളരേ കുറച്ച് മാത്രമേ കാണൂ. രണ്ടുപേരും അങ്ങനെ ഫോട്ടോസ് ഒക്കെ എടുക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ള ആളുകളുമായിരുന്നില്ല. വീട്ടില്‍ പഴയ കുറെ ആൽബങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ അവരുടെ കല്യാണ ഫോട്ടോസും  മറ്റും കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്നല്ലാതെ ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് നിന്ന് അങ്ങനെ അധികം ഫോട്ടോകള്‍ ഒന്നുമില്ല. ഇനി ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെയും അത് വല്ല ബന്ധുക്കളുടേയും കല്യാണ ആൽബങ്ങളിലെങ്ങാനും ആകും. അന്നൊക്കെ ഞാനും അനിയനും ചെറുതായത് കൊണ്ട്‌ അതൊക്കെ അങ്ങനെ ഒരു ഓര്‍മ്മയ്ക്ക് സൂക്ഷിച്ച് വെക്കണം എന്ന് തോന്നിയതുമില്ല. പിന്നെയൊരെണ്ണമുള്ളത് അച്ഛന്റെ സഹോദരിയുടെ മകളുടെ കല്യാണത്തിന് ഞങ്ങളുടെ ഒരു ഫാമിലി ഫോട്ടോ എടുത്തതാണ്. അന്നത് എടുത്തത് ഞങ്ങളുടെ ബന്ധു കൂടിയായ കൃഷ്ണേട്ടനാണ്. അന്ന് പ്ലസ് വണ്ണിലോ മറ്റോ പഠിയ്ക്കാണ് ഞാൻ. ആ ഫോട്ടോയിൽ ഞങ്ങളെ നാലുപേരെയും കാണാന്‍ നല്ല രസമുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്‌ തന്നെ പിന്നീട് എപ്പഴോ അതിലെ കല്യാണ പെണ്ണിനെ ഒഴിവാക്കി ഞാൻ അതിന്റെ ഒരു കോപ്പി കൃഷ്ണേട്ടനോട് പറഞ്ഞ്‌ മെയിലിലേക്ക് വാങ്ങിച്ചു. ഒരെ...

ജനിച്ചതും വളര്‍ന്നതുമൊക്കെ ഒരു ഇടത്തരം കുടുംബത്തിലായതോണ്ട് തന്നെ  ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഉടനടി ഒന്നും സാധിച്ചതായി ഓര്‍മയിലില്ല.  എന്ന് കരുതി ഒന്നും നടക്കാതെയും ഇരുന്നിട്ടില്ല. പണ്ട്‌ ടച്ച് ഫോൺ ഒക്കെ ഇറങ്ങിയ സമയത്ത്, ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിച്ചൊരു കാര്യം അതൊരെണ്ണം വാങ്ങണമെന്നതായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ ലാന്‍ഡ് ഫോണുകളുടെ കാലമാണ്. മേമേടേം പ്രമിളേച്ചീടേം ഒക്കെ വീടുകളിൽ അന്ന് ലാന്‍ഡ് ഫോൺ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെയൊക്കെ നമ്പർ ഇപ്പഴും ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്. പിന്നെ ഇടക്ക് പാപ്പന്‍ ഗൾഫിൽ നിന്ന് വരുന്ന സയയത്താണ്‌ Nokia, Sony Ericsson ഇതിൻ്റെയൊക്കെ കീപാഡ് ഫോണുകൾ കൊണ്ട് വന്ന് കണ്ടിട്ടുള്ളത്. ടച്ച് ഫോൺ ഒന്നും അങ്ങനെ ആരുടെയും കൈയിൽ കണ്ടിട്ട് പോലുമില്ല. അന്നൊക്കെ അതിന്റെ ഉപയോഗമൊന്നും വലിയ വശമില്ല. എന്നാലും അത് കാണുന്നത് തന്നെ വല്യ കൗതുകമായിരുന്നു. ടച്ച് ഫോൺ ഒക്കെ വാങ്ങാൻ കുറെ കാശ് വേണം.  അതോണ്ട് തന്നെ നമ്മളെ വീട്ടില്‍ അതൊന്നും വാങ്ങൽ ഉണ്ടാവില്ലാന്ന് എനിക്ക് നല്ല ഉറപ്പായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ മലയാള മനോരമ പത്രത്തില്‍ Samsung Galaxy  ഫോണുകളുടെ പരസ്യങ്ങൾ കാണുമ്പോ അതിലെ ഫോണിന്റെ പടം വെട്ടി എടുത...