POKKUVEYIL

മൊയ്തീൻറെയും കാഞ്ചനമാലയുടെയും പ്രണയവും'ജലംകൊണ്ട് മുറിവേറ്റവൾ' എന്ന ഡോക്യുമെൻററിയുമെല്ലാം മുൻപേ തന്നെ കേൾക്കേം കാണേം ചെയ്ത ശേഷമാണ് സിനിമ കണ്ടത്.കരയില്ലെന്ന് മനസിലുറപ്പിച്ചെങ്കിലും സിനിമ കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോൾ അറിയാതെ പലരും കരഞ്ഞു പോയി...അനിയത്തിയെ പ്രാണനുതുല്യം സ്നേഹിച്ച സേതുവേട്ടനോടുംസ്നേഹത്തെ സ്നേഹംകൊണ്ട് ജയിച്ച അപ്പുവേട്ടനോടും മൊയ്തീൻറെ ചങ്കുറപ്പുളള ഉമ്മായോടും ഒരുപാട് ഇഷ്ടം തോന്നി...ഇവരും ഒപ്പം സിനിമയിലെ ഒരു വരിയും മനസ്സിനെ വല്ലാതെ കൊളുത്തി വലിയ്ക്കുന്നു - അതെ , "വാക്കാണ് സത്യം"

ഈ ജീവിതത്തിൽ അറിവിൻറെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങൾ പകർന്നു നൽകിയവരെല്ലാം എനിക്ക് ഗുരുക്കൻമാരായിരുന്നു.അവരിൽ തന്നെ പാഠ പുസ്തകത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് നന്മയുടെ ജീവിത പാഠങ്ങൾ പറഞ്ഞു തന്ന ചിലരുണ്ട്.അവർ വെറും അധ്യാപകർ മാത്രമായിരുന്നില്ല,മുഖം നോക്കി മനസ് വായിക്കാൻ കഴിവുളള മാതാപിതാക്കൾക്കും കൂട്ടു പിരിയാത്ത നല്ല ചങ്ങാതിമാർക്കും തുല്യരായിരുന്നു അവർ...അക്കൂട്ടത്തിൽ ഓർമ്മയിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഒത്തിരി അധ്യാപകരുണ്ട്.അങ്കണവാടിയിലെ കമലാക്ഷി ടീച്ചർ മുതൽ ജേണലിസത്തിൻറെ ബാലപാഠങ്ങൾ പറഞ്ഞു തന്ന ലീലാവതി ടീച്ചർ വരെയുളളവർ. ഡിഗ്രി ക്ലാസിലൊരിക്കൽ പ്രസന്നൻ മാഷ് പറഞ്ഞതോർമ്മയുണ്ട്;ഓരോ അധ്യാപകരും പുഴക്കടവിലെ അലക്ക് കല്ലുകളെപ്പോലെയാണെന്ന്.തലമുറകളുടെ അഴുക്കുകൾ അലിയിച്ച് കളഞ്ഞ് സ്വയം തേഞ്ഞുതീരുന്നവർ...ഹൃദയത്തിൽ അക്ഷരങ്ങളുടെ കെടാവിളക്ക് കൊളുത്തിയ എല്ലാ ഗുരുക്കൻമാർക്കും വന്ദനം....